توانایی ترجمه به منزله توانایی ارتباطی و زبانی رابطه ای تنگاتنگ با توانایی نگارش در زبان دوم دارد. این ارتباط سبب شده است که توانایی ترجمه ابزاری کارآمد برای یادگیری، آموزش و ارزیابی زبان دوم قلمداد شود. مقاله حاضر بر آن است تا رابطه میان توانایی ترجمه، مهارت در زبان خارجی و توانایی نگارش در زبان دوم را آشکار سازد. بدین منظور، عملکرد 114 زبان آموز دختر و پسر ایرانی در آزمون تافل، آزمون انشا مستقیم، و آزمون انشا ترجمه بررسی شد. نتایج نشان داد که مهارت زبانی و توانایی نگارش با توانایی ترجمه همبستگی بالایی دارد و میان توانایی ترجمه و توانایی نگارش رابطه نزدیک و قابل ملاحظه ای وجود دارد. این پژوهش همچنین حاکی از این است که ترجمه روشی پایا و روا برای ارزیابی توانایی نگارش دانشجویانی است که انگلیسی را به عنوان زبان خارجی فرا می گیرند.

با توجه به افزایش کمی پژوهش ها در سال های اخیر و همچنین استقبال فزاینده اعضای هیات علمی دانشگاه ها به نگارش مقالات پزشکی، لازم است مجموعه ای فراهم آید تا بتوان اصول یکنواختی را به منظور نگارش صحیح نتایج پژوهش ها ارایه دارد. لذا این مقاله به منظور راهنمایی اعضای هیات علمی و پژوهشگران جوان در زمینه تدوین تحقیقات آنها گردآوری و تنظیم شده است ...

در این مقاله اهمیت نگارش حدیث از نظر اسلام مورد بررسی قرار می گیرد و روایاتی از پیامبر (ص) و ائمه (ع) در تشویق اصحاب خود به نوشتن نقل می گردد. آن گاه شیوه عملی شیعیان در عصر معصومین (ع) در مورد نوشتن احادیث مطرح و بیان می شود که روایات در همان عصر توسط شیعیان ثبت و ضبط گردیده است.

در مقاله حاضر، لغت و اصطلاح، رابطه آن دو و عوامل پیدایش اصطلاحات، مورد بحث قرار گرفته، آنگاه ضمن مقایسه فرهنگ با فرهنگنامه و برابرنامه، به پیشینه هر یک اشاره شده است و طبقه بندی گونه های مختلف فرهنگها مورد ارزیابی قرار گرفته و در پایان، ویژگی هایی که یک فرهنگ تخصصی از نظر اطلاع رسانی باید دارا باشد، ارائه گردیده است.

این پژوهش، ناظر بر این نکته تاریخی که عارفان صاحب قلم به اقتضای زمانه خود و در برابر رقیبان متشرع، درصدد اثبات این مدعا برآمده اند که معارف صوفیه با مفاد کتاب و سنت، پیوندی راستین داشته است، با بررسی بیش از بیست اثر عرفانی نشان می دهد که در بسیاری موارد، ترکیبی از دو نوع انگیزه فردی (از قبیل گونه ای الهام، ذکر یار، اجابت حضرت رسول، نذر و الزام خویش، حفظ نام و یادگاری، جلب شفاعت نیکان و...) و اجتماعی (از قبیل هدایت ورزی، نگرانی از زوال این معرفت، اتمام حجت بر بطالان، تقویت دل نوسالکان، مقابله با مدعیان عرفان، اصرار مریدان، عدم فهم کتب تازی و...)، مولفان عارف را به نگارش واداشته است. سنت رایج در میان عارفان، این بوده است که اصرار مریدان زمینه های لازم را برای قرار گرفتن در موقعیت الهام و دریافت اشارات ربانی، فراهم می آورده است.